Posted on

Μαζάνθρωποι

Share

Του Γιάννη Πανούση     

Όποιος θέλει να ξαναγράψει την Ιστορία αποκλειστικά με όρους και στόχους αυτοδικαίωσης, αυτός δεν γίνεται ο ιστορικός πληφοριοδότης του μέλλοντος

Θανάσης Διαμαντόπουλος, Ο Δικαστής

Έτυχε αυτές τις μέρες να (ξαν)διαβάζω το βιβλίο του Gustave Le Bon “Ψυχολογία των μαζών” (εισαγ./μτφ./σχολ. Ι.Σ.Χριστοδούλου,Το Βήμα 2010) και δεν μπόρεσα να μην συσχετίσω όσα γράφει ο Le Bon με τα συμβαίνοντα στον μαζικό χώρο, το μαζικό κίνημα, τις πολιτικές μαζώξεις στην Ελλάδα.

Η αρχαϊκής προέλευσης, κατασκευασμένη από μύθους και θρύλους, ανορθολογική (κι επικίνδυνη) προσέγγιση του “πνεύματος του λαού”, άλλοτε οδηγεί σε αντιεπιστημονικές εκδοχές πολιτικής ψυχοπαθολογίας κι άλλοτε σε συγχωνεύσεις και συναγελασμούς (τυφλής προοπτικής) προσώπων διαφορετικού status και προέλευσης.

Η πολιτικο-ηθική έκπτωση του συστήματος εξουσίας, η αδυναμία του Πολιτισμού να παγιώσει αξίες και η αστάθεια των θεσμών αφήνουν περιθώρια δράσης σε παντός είδους και σκοπού όχλους. Αντιφατικές και απλοϊκές ιδέες που συνήθως χειρίζεται ένας Ηγέτης, ο οποίος αρέσκεται να χαϊδεύει –μέσω εικόνων και λέξεων με ασαφές νόημα– τα αρνητικά χαρακτηριστικά του εύπιστου λαού, αποκτούν μαγική δύναμη υποβολής. Ο καθοδηγητής των μαζών υπνωτίζει, μέσω διαβεβαιωτικής πειθούς και επανάληψης συναισθηματικών συνθημάτων, τα πλήθη και δημιουργεί νέες πεποιθήσεις σε όσους έχουν εγκαταλείψει την ατομικότητά τους, δεν αναγνωρίζουν προσωπική ευθύνη και –κυρίως– έχουν εκχωρήσει τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους σε άλλους. Η τυφλωμένη εμπιστοσύνη στον Αρχηγό και οι ψευδαισθήσεις για ένα, προσφερόμενο μόνον από αυτόν, καλύτερο μέλλον, προκαλούν πάσης φύσεως αναστολές με συνέπεια η βία και το μίσος κατά παντός εχθρού να γίνεται καθημερινή πρακτική. Το φαντασιακό, σε φανατικό χυλό που δεν χαρακτηρίζεται από διανοητική και ηθική ενότητα, αποκτά καταστροφική ισχύ οιονεί-θρησκοληπτικών “σταυροφόρων”. 

Όμως αντί η Πολιτική να στραφεί κατά τέτοιων Μαζών, τελικά μέσω του λαϊκισμού, τους δίνει ρόλο (βλέπε δράση Αγανακτισμένων) στο Πολίτευμα και –δυστυχώς– νομιμοποίηση στη δια της βίας επιβολή μιάς Νέας(;) Συλλογικής Ψυχής των ελλήνων (sic).

Τα γνήσια μαζικά κινήματα πρέπει να διαμορφώνουν νέο δημοκρατικό ήθος και οι μαζικές πολιτικές μαζώξεις πρέπει να προφυλάσσουν την ελευθερία σκέψης κάθε συμμετέχοντος. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε αποτελούν “πλυντήρια ένοχου παρελθόντος” και δεν δικαιούνται να συμψηφίζουν ένθεν/κακείθεν λάθη. Αν όποιος εντάσσεται σε τέτοια μορφώματα αφήνεται να πιστεύει ότι μέσω αυτών μπορεί να εκδικηθεί ό,τι κι όποιον μισεί, καλά θα κάνουν οι διάφοροι Πειραματιστές να μαζέψουν τα πράγματα αμελλητί.

Αλλιώς, λαμβανομένης υπόψη της ψυχολογίας του διαψευσμένου φανατικού, οι πρώτοι που θα κινδυνέψουν “να φαγωθούν’” θα είναι οι Τιμονιέρηδες του φορέα των μαζανθρώπων.

ΥΓ. “Μόνον οι συμπλεγματικοί, οι ανίκανοι για κριτική σκέψη και οι βαθιά θρησκόληπτοι δεν σαρκάζουν τον εαυτό τους και τα ίδια τα πιστεύω τους” (Θ. Διαμαντόπουλος)

* Ο κ. Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη

Source: Τελευταίες ειδήσεις απο το Capital.gr
Author: